Nyk de Vries is wat je noemt een dubbeltalent. Hij schrijft, in het Fries en in Nederlands. En hij maakt muziek, onder meer als gitarist bij Meindert Talma en The Negroes. Onlangs verscheen van zijn hand het handzame boekje Motorman, veertig zogeheten prozagedichten die eerder in verschillende tijdschriften werden gepubliceerd.

De Vries wist aanvankelijk zelf niet dat hij prozagedichten maakte, hij voelt zich ook geen echte dichter. ”Het zijn meer korte verhaaltjes. Pas later begreep ik dat het een apart genre was. Ik weet ook niet of ik er precies in pas. Ik heb gewoon mijn eigen regels”, vertelt hij. ”De prozagedichten zoals ik ze maak, zijn verhalend, hebben geen ingewikkelde zinnen. Het zijn vaak bijprodukten van echte gedachten. Iets wat onbelangrijk is, of behoorlijk onzinnig. Dat is vaak het interessantst.”

De Vries omschrijft zich als een detaillist. ”Als ik een afspraak met iemand heb, let ik vaak niet in de eerste plaats op wat ie zegt, maar waar hij zijn voet zet, of hoe ie tegen de deurpost leunt. Dat zegt in de regel alles over wat een mens wil en wat ’ie is. Veel meer dan de woorden die hij uitspreekt. Daar zit de grote interesse voor detail. Ik ben daar blijkbaar gevoelig voor en dat komt terug in de verhalen. Impliciet is de boodschap dat het kleine alles vertelt, let daarop en je komt alles te weten. Het is in zeker zin een beetje de cameravoering van de Vpro in de jaren tachtig. Ze interviewen de een of andere hotemetoot, maar ze tonen hem niet normaal, maar laten levensgroot zijn trillende snor zien.”

De uitgever van Motorman, Abe de Vries, vergelijkt het werk van De Vries met Daniil Charms. En ook in NRC/Handelsblad is een link gelegd met het absurdisme. ”Pas daarna heb ik me er een beetje in verdiept. Het is mooi werk, maar ik geloof ik niet dat ik een echte absurdist ben”, zegt De Vries. ”Het is mij er niet om te doen met opzet op de aparte toer te gaan. Ik probeer simpelweg korte, wonderlijke melancholieke verhaaltjes te vertellen. Mijn inspiratiebronnen liggen, denk ik, vooral op muziekgebied.”

Wat hem aanspreekt, is Tom Waits. ”Bijvoorbeeld in dat nummer Frank’s Wild Years, waar hij aan het eind de zaak in de fik steekt met daarop volgend de zin: ’Never could stand that dog.’ Dat is prachtig, die compactheid gecombineerd met een verrassende wending, dat is wat ik nastreef. Nu ik erover nadenk heeft het boek Steps van Jerzy Kosinski misschien wel onbewust model gestaan voor Motorman. Ik had het destijds in een pocket–uitgave en sleepte het overal mee naartoe. De hoofdfiguur valt steeds midden in de situatie en legt weinig uit. Dat is erg mijn stijl.”

Het schrijven staat los van wat hij doet bij Meindert Talma & The Negroes. ”Schrijven doe je thuis alleen. Muziek maken is zeer sociaal. Uiteindelijk is er natuurlijk niks mooiers dan met z’n allen een busje inspringen. Ik heb het geluk dat ik het kan combineren. Ik ben op dit moment bezig om de teksten van Motorman te combineren met muziek die ik heb gemaakt, samen met Fokke van der Veen, gitarist van mijn eerste band The Amp. Maar eerst verschijnt in november nog de Nederlandse versie van mijn roman Prospero.”

Vaak leer je mensen kennen door op de details te letten - dat is wat Nyk de Vries desgevraagd de lezer op het hart wil drukken. ”Als je de vlekken op iemands pantalon hebt getraceerd, dan pas je in de regel wel op voordat je naar pijpen gaat dansen en voorgeprogrammeerde meningen mee gaat roepen. Daarom is het ook opletten met die Wilders. Hij gaat zo verdomde strak gekleed.”